Sinds Piet Handvol met pensioen is doet hij aan steden trips. Zijn vrouw is er ook altijd bij, en soms een ander stelletje op leeftijd. Soms gaan ze wel vijf keer per jaar. Deze keer was het Parijs en waren ze samen. Het andere stel ging niet mee, want hij was wat minder ter been. Maar het maakt niet uit want met zijn tweeën kan het ook leuk zijn. Parijs is een bruisende prachtige stad. Met mooie gebouwen, lekker eten en geweldige winkels. En, ondanks jeans, nog steeds het centrum van de mondiale mode. Het was niet helemaal Piet zijn ding, maar hij ging altijd graag mensen kijken. Deze keer onder het thema: Rijke mensen in hun natuurlijke biotoop.
En gelijk viel zijn oog op een hele dure damesmodewinkel met een enorme rij vrouwen die tot ver op straat stonden… Lees verder
Ome Toon — een leven gedefinieerd door de houten poot
Ome Toon
Ome Toon was een bekend dorpsfiguur. Niemand wist precies hoe oud hij eigenlijk was. Het zou zomaar kunnen dat hij allang met pensioen was, maar voor hetzelfde geld was hij veertig. Er gingen geruchten dat hij ooit had gestudeerd — iets met economie — en zelfs op een accountantskantoor had gewerkt. Maar niemand had levende herinneringen aan een werkende Ome Toon. Hij was er gewoon altijd geweest, als een vast onderdeel van het dorpsgezicht.
Gezondheid interesseerde hem weinig. Sterker nog, hij zorgde slecht voor zichzelf. Hij rookte als een schoorsteen en hij was dronken, net dronken geweest of moest nog dronken worden. Zijn lichaam was totaal uitgewoond. Bij zijn laatste gedwongen ziekenhuisopname van een jaar of vijftien geleden, vanwege een delirium, had de arts hem nog gevraagd of hij iets gebruikte voor de longen, want hij hoestte nogal.… Lees verder
Snuf de hond
Een hondje kopen, een labrador
Hoe een labrador het leven van Klo van Wijk een compleet andere wending gaf.
Wij konden geen kinderen krijgen. Toen wij het hele medisch circuit doorlopen hadden was de uitslag: jammer, maar helaas. Mijn vrouw en ik hebben er veel verdriet van gehad, maar uiteindelijk hebben we het een plaats kunnen geven en konden we weer verder met ons leven.
Enige tijd later, ik denk ter compensatie, wilde mijn vrouw graag een hond hebben. Ik zag dat helemaal niet zitten. Ik wilde niet gebonden zijn en helemaal niet aan een hond.
Maar, je weet wel hoe dat het gaat zo’n geval … de hond is er toch gekomen.
Labrador
Een labrador moest het worden. Labradors zijn, volgens internet, rustige honden en leuk voor kinderen (die we helemaal niet konden krijgen). Ik moet… Lees verder
Staatslot: jij kiest niet het lot, het lot kiest jou!
De Theorie van de Geluksmomenten
New-Age, de hemelse hype, hangt op zijn beurt ook weer van hypes aan elkaar. De hype rond “the Law of Attraction” is nog niet uitgewoed of de ‘Theorie van de Geluksmomenten” staat alweer op het punt om de hype over te nemen.
De “Theorie van de Geluksmomenten” of wel het geheim van de juiste man, op de juiste tijd, op de juiste plaats in het kort.
Ieder mens staat geregeld op de juiste tijd op de juiste plaats, alleen worden die niet verzilverd omdat je op dat moment wel iets moet doen. Koop je geen lot, dan win je de loterij niet en als je op dat moment in je bed ligt te snurken dan helpt dat ook niet, dan heb je gewoon jouw geluksmoment verprutst.
De theorie laat zien hoe jij je geluksmomenten… Lees verder
Scheidingsmakelaar Mannie Storteboom: Het is pas fijn om gescheiden te zijn
Voor mijn leven als scheidingsmakelaar, werkte ik bij een datingbureau in Rotterdam
Voor mijn leven als scheidingsmakelaar, werkte ik bij een datingbureau in Rotterdam. Dat was de tijd dat internet in opkomst was. Als datingconsulente hadden wij een droombaan. Zeker in de beginperiode, toen was ik als een jonge meid als het ware in een snoepwinkel terecht gekomen. We hadden een enorm bestand vol leuke mannen die allemaal een relatie wilden. En er zaten echt hele leukertjes tussen. Dat waren geweldige tijden. Van een vaste relatie had ik toen nog nooit gehoord. Iedere dag kwam weer een verse lading inschrijvingen binnen. En ik, Mannie, had natuurlijk de eerste keus!
Ook toen mijn wilde jaren voorbij waren, bleef het een baan waar je veel voldoening uit haalde. Weet je, het eindproduct van een datingsite is gelukkige mensen. Wat is nou… Lees verder
De heupbroek
Een bijdrage van Viva-lezeres Mannie Storteboom
Mijn jongste dochter is 17 en die draagt graag, net zoals al haar klasgenoten, een heupbroek. Nooit over nagedacht, maar het is de bedoeling dat de bilnaad duidelijk zichtbaar wordt als je bukt.”
Niet iedereen heeft een mooie bilnaad natuurlijk, maar omdat het mode is, is dat nu minder belangrijk. Zelf heb ik een minder mooie bilnaad, ik heb last van cellulitis en putten in mijn bovenbenen en billen, maar het is mode, ik hoef me voor niemand te schamen, dus ik ook een heupbroek aan.
Sta ik in de supermarkt gebukt om op het onderste schap een pot pindakaas van de weekaanbieding te zoeken; Staat er een man achter me in mijn bilnaad te gluren.
Zegt hij fluisterend tegen zijn zoontje zodat ik het net kon verstaan; “Kijk, die mevrouw… Lees verder
Hoe verwijder ik een wrat
Ik had bij mezelf een wrat ontdekt
Ik had bij mezelf een wrat ontdekt. Onder op mijn kont. Als je ouder wordt krijgt je van die rare plekjes. Moedervlekken, vetbultjes, wratten en dat allemaal op plaatsen waar je helemaal niet op zit te wachten. Onder deze noemer had ik dus een wrat onder op mijn kont gekregen. ‘Die zien ze toch niet’ dacht ik. Maar dat had ik verkeerd gedacht. Mij vrouw had hem gezien. Ze had me er op geattendeerd. Een lelijke wrat had ze het genoemd. Tja, ik vond dat ze best wel een punt had en besloot dat hij weg moest, want je wilt er – ook na al die jaren – toch leuk uitzien voor elkaar niet waar? Tenslotte moet je makkelijker van een wrat af kunnen komen dan van een bierbuik. En …… Lees verder
leven na de dood in de uitvaartbranche
Recessie? Er is leven na de dood!
In de tijd van recessie wordt de uitvaartbranche als groeimotor van de economie gezien. De branche staat aan de vooravond van een enorme vernieuwing. De grootste vernieuwer in de branche is Piet Handvol. Piet Handvol is de man achter de succesvolle landelijke keten van crematoria langs de snelwegen. De teller staat nu op 73 stuks. Voor dit jaar zijn er weer 6 nieuwe vestigingen gepland. Hij vertelt, exclusief voor de lezers van ikzegniets.nl, over zijn succesformule:
Mijn grootvader zei op z´n sterfbed “Er is een tiet van komen en er is een tiet van gaan. En de tiet van gaan is nu gekomen”. Zijn hele leven stond in het teken van humor, hij had een broertje dood aan begrafenissen.
“Ik krijg een houten reet van die bankjes en grafbek… Lees verder
Voor werkgevers is niets te gek om de productiviteit te vergroten
Uit onderzoek is gebleken dat veel productiviteit in het bedrijfsleven verloren gaat door het toiletbezoek. Cor van Eck uit Bodegraven en eigenaar van een noodlijdend bouwbedrijf, zag dit niet als probleem, maar als kans. De kans voor hem en zijn bedrijf om uit de misère te komen.
Als het zakelijk niet botert dan botert het privé ook niet
Hier volgt het relaas van Cor van Eck hoe hij zijn bedrijf weer vlot trok door zowel de productiviteit van zijn eigen bedrijf als de productiviteit als die van zijn klant te vergroten. Tot voor kort was Cor altijd blij dat hij aan het eind van de maand zijn mensen kon betalen en zijn leveranciers hem niet al te zeer op zijn huid zaten. Daar heeft Cor nu geen last meer van. Het gaat goed met Cor. En… Lees verder
Milieuvriendelijke begrafeniskisten
Over begrafeniskisten gesproken …
Het Engelse bedrijf Creative Coffins maakt milieuvriendelijke begrafeniskisten van ongebleekte pulp bestaande uit minimaal 60% gerecycled papier en houtsnippers van bomen uit duurzaam beheerde bossen. En het aardige is, deze kisten kun je in elke gewenst ontwerp laten maken. Zo is er nu ook de Iphone kist!
Volgens de website is Creative Coffins ontstaan uit de wens om een milieuvriendelijker alternatief te ontwikkelen voor traditionele, houten begrafeniskisten. Elke kartonnen kist weegt minder dan 10 kg wat leidt tot lagere transportkosten en minder milieubelasting. De meeste ‘eco-kisten’ zijn echter wit. Creative Coffins biedt daarentegen de mogelijkheid de kisten te voorzien van een persoonlijke print. De website toont kisten met prints van vlaggen, patronen, natuurlijke materialen, sporten, hobbies en nu dus ook de I-phone kist.
Nog veel meer geweldige inspirende begrafeniskisten
Sponsoring: Een bijna gratis uitvaart
Klo van Wijk over Peter de Zerk, innovatief uitvaart-ondernemer, met het hart op de goede plaats.
Het probleem
Soms zit je als uitvaartondernemer zit je wel eens met een dilemma. Laatst nog, heel erg, een kindje dood. Niet verzekerd en geen geld voor de crematie. Echt, je hart bloedt, maar als ondernemer met verantwoording voor je bedrijf kun je natuurlijk niet veel doen. Hooguit wat met de marge, maar dan ben je er toch wel. Zo’n kindje gewoon wegbrengen, dat wil je ook niet. Dus je begint er maar aan, wat minder luxe, geen plakje cake en geen broodjes, maar voor de rest gewoon netjes. Je wilt toch je best doen, niet waar? Maar hoe je ook je best doe, je weet precies hoe het afloopt. Dat wordt gewoon dat een foutje bedankt als het op betalen aankomt.
De oplossing:… Lees verder
Grote schaamlippen? Het verhaal van Dr. Arie, de man achter de snijtafel
Grote schaamlippen? Het verhaal van de man achter de snijtafel
Grote schaamlippen horen anno nu niet meer tot het ideaalbeeld van de moderne vrouw. Dat betekent werk aan de winkel voor de plastisch chirurg. Hier volgt het relaas van de man achter de snijtafel, de door het vrouwenblad Viva veel geprezen cosmetisch chirurg, Dr. Arie.
Ik ben hier als chirurg belast met de schaamlipcorrecties. Eigenlijk moeten wij spreken van schaamlipverkleining. Voor het overgrote deel van de patiënten is dit een cosmetische ingreep voor wie grote schaamlippen niet beantwoorden aan het schoonheidsideaal. Ons werk had al een stijgende belangstelling, maar dit jaar is het echt een hype geworden. We snijden ons tegenwoordig helemaal suf. We zitten al maanden dik in de overuren. Maar succes en het druk zijn heeft ook een schaduwzijde. Je eigen relatie lijdt er onder.… Lees verder
Een beetje thuispoeper gaat met de trein.
Ik ben een man van gewoontes. ’s Morgens als ik wakker wordt is het een bakkie koffie, een peuk en dan wachten op de drol van 7 uur.
Je kan de klok erop gelijk zetten. Als de klok op wintertijd gaat heeft ie precies een uur vertraging, net als de trein, alsof de wissels zijn bevroren. Ik heb dan altijd aan mijn linkerhand een stapeltje Donald Duckies liggen om te lezen. Ik heb ze allemaal. Behalve jaargang 14 nr. 3. Er was een nieuwe chinees geopend op de Stampersgracht en daar had ik kip koeloeyoek gehaald met nasi. ’s Morgens, het was nog geen half zeven, kreeg ik al de eerste aandrang.
Rennen voor je leven
Ik had de peuk nog in de smoel. Een opgeblazen gevoel in mijn maag. Ik dacht; ik moet een scheet laten maar… Lees verder
Het beflapje
Condoomfabrikant Piet Handvol heeft een App laten ontwikkelen voor het beflapje…
Het beflapje is nooit het succes geworden wat we hadden gehoopt. Onze core-business, het condoom, is reeds een tiental jaren stabiel. We kunnen alleen nog maar onze omzet vergroten ten koste van onze concurrentie of door te innoveren. Dat innovatie veel geld kost hoef ik u niet te vertellen. Maar goed, dat doen we al. Onze concurrentie door middel van een handelsoorlog uit de markt drukken kan; maar dat kost alles. Het zal duidelijk zijn dat dit de winstgevendheid negatief beïnvloed en dat maakt onze aandeelhouders niet vrolijk.
Na rijp beraad hebben we besloten onze concurrentie het verlies te gunnen. We hebben ons oog laten vallen op ons ondergewaardeerde artikel, het beflapje. Het beflapje is nooit het succes geworden wat we hadden gehoopt.… Lees verder
Over de Wijkagent en mannen met plasproblemen
De Wijkagent
Dr. Arie, Uroloog: We krijgen steeds meer mannen met plasproblemen. Mannen van boven de vijftig die nog nooit bij de uroloog zijn geweest kun je op de vingers van één hand tellen. Beschouw het maar als een ontwerpfoutje van de schepper. Als mijn patiënten auto’s waren geweest dan waren ze allemaal naar de garage teruggeroepen.
Koreaanse Tai Chi meester
Maar lieve mannen, er gloort hoop aan de horizon. Hoop uit het Verre Oosten. De Koreaanse Tai Chi meester Pissy Wang heeft het huis, tuin en keuken plassen verrijkt met de edele kunst van Tai Chi. Het is een ware revolutie. Wij hebben er kennis mee gemaakt en zijn daar dol enthousiast over. Is je klokhuis ver over de datum? Geen probleem. Dank zij de methode van Tai Chi meester Wang kan, ook jij, net als vroeger, gewoon weer… Lees verder
Dokter Arie – Dierlijke instincten en beroepsethiek
Beroepsethiek: Hoe ga je daar als arts mee om. Een dilemma.
Jaren geleden heb ik eens met collega-arts gesproken over een persoonlijk dilemma. Ik had toen donderdags een patiënte, erg aantrekkelijk, mooi achterwerk, nog vrijgezel, flink bronstig en rook werkelijk verschrikkelijk lekker als u begrijpt wat ik bedoel. Een verschrikkelijk lekkere teef zou men in de volksmond zeggen. Dan is het toch even slikken.
Ondanks mijn beroep en leeftijd van 61 jaar, ben ik ook maar een mens van vlees en bloed. Vaak merk ik dan dat me dat de aanblik van zulke schoonheid me niet helemaal onberoerd laat. Sterker nog, ik had de grootste moeite om de knuppel niet in het hoenderhok te gooien. Ik begon zwaar te ademen, mijn hart begon te bonken, het zweet gutste van de kop, mijn stem werd afgeknepen en ik… Lees verder
Ome Toon deed aan tenen likken
Hij kwam er altijd mee weg
Ome Toon deed aan tenen likken. Gelukkig heeft hij dat nooit geflikt als ik erbij was. Moet je voorstellen, lig je als vrouw lekker te zonnen op het strand, zit er opeens een vent met een banaan in zijn broek aan je tenen te likken. Dat kan toch niet! Hij kwam er altijd mee weg. Wel vaak een hoop geschreeuw en gescheld, maar dan bleef het dan bij. Hij werd er niet warm of koud van. Ze wisten toch niet waar hij woonde.
Niets in de gaten
Als familie hadden we in het begin niets in de gaten. We zijn jaren met hun op vakantie geweest. Het enige wat me toen wel opviel was dat hij altijd maar naar blote vrouwenvoeten zat te loeren. Ik ben wel eens met hem op het naaktstrand geweest,… Lees verder
De beste remedie tegen zweetvoeten
Het begon toen ik een jaar of 15 was, zomaar ineens. hormonen denk ik. Ik had de baard nog niet in de keel en nog geen haar op de piel. Na een avondje voetbal taaide ik af met de makkers naar de kleedkamer, ik had me veters nog niet los van mijn dure nieuwe voetbal schoenen, die ik gekregen had van mijn ouders, en je zag ze één voor één naar de neus grijpen en naar adem happen.
Ze hadden niet in de gaten dat het mijn zweetvoeten waren, het stonk namelijk verschrikkelijk, maar niet die typische zweetvoeten lucht; daar was het al voorbij.
Het kwam al meer richting ammoniak, uitgekookte pens, en iets tussen rotte kies en dooie hond en dat dan keer vier zo erg. Na 3 maanden gaf het eens strak gelooide Italiaanse leer de pijp… Lees verder
De afhaalchinees
UL de Waal gaat tegenwoordig wat vaker naar de afhaalchinees …
Mijn vrouw is bij me weg, maar goed ook, anders had ik haar een handje geholpen. Het kan me nog niet eens schelen waarheen, opgeruimd staat netjes. Ik heb nu al medelijden met die nieuwe vent van haar, maar ja hij komt er vanzelf achter. Is meestal zo. Het is met alles zo; in het begin is alles rozengeur en maneschijn; liefje, schatje, duifje, kusje, maar na de eerste wind onder de lakens van de opgewarmde hachee van afgelopen weekend, dan begint meestal het geouwehoer al, al ruikt ie nog zo lekker.
Maar goed, het gebergte is in beweging gekomen en achter de horizon verdwenen. Maar ze had ook haar goeie kant; het enige waar ze echt voor deugde was koken.… Lees verder
Tandarts Hans Krijtje: Als ik er geen gat in zie dan boren we er eentje
Tandarts Hans Krijtje heeft het even helemaal gehad …
Breek me de bek niet open. Weer zo’n melkmuil in de stoel gehad met een berg tandsteen in zijn straatje zo hard als een granieten aanrechtblad.
Het moet niet gekker worden, vroeger hielp het nog als ik op woensdagmiddag na de lunch de tandartsboor op de microfoon van de omroepinstallatie van de wachtkamer liet slijpen. Altijd wel een mooi gezicht die lijkbleke kinderkopjes die wegrenden naar huis om te flossen. Ik kon ze missen als kiespijn. Diegene die dan nog in de wachtkamer zaten waren de snoepverstandigen en de doven- en slechthorende melkgebitjes. Maar tegenwoordig zit ieder rotjong met zijn Ipod in zijn oren in de wachtkamer. En allemaal een gebit zo geel als een kanarie met tandsteen als een gewapende betonnen vloer.
Wat ze doen… Lees verder