De Teckel
Een worst op poten!
Toen Jaan uit de tijd was, kwam ik de deur niet meer uit. Ik moest een hond hebben, hadden ze bedacht. Dan kwam ik weer buiten. Komen de kinderen aan met een Teckel. Een worst op poten! Zo'n buikschuiver. Maar ja, je kunt moeilijk tegen je dochter zeggen dat je die hond niet wil. Nee, wat dat betreft is ze net als Jaan, dat laat je wel uit je hoofd.
Maar ze vertellen er niet bij dat je misschien wel 15 jaar aan zo'n beest vastzit.
Effe ruiken en dan hoppa!
In het begin was het een jonge hond, zoals een jonge hond moet zijn. Je moest alleen oppassen dat je niet op hem trapte. Dan beet hij.
Maar na een jaar werd het anders. Hij kreeg zomaar een stijve. Dat ziet er echt niet uit. Dan schuift er zo'n roze ding uit. Ik heb me vaak afgevraagd: waar denkt zo'n beest nou aan?
Nou, dat bleek heel ruim te zijn, soms probeerde hij mijn ene been te neuken of de tafelpoot. Joh, je schaamt je kapot. Vooral als er mensen bij zijn.
Iedere keer als hij dat deed, gaf ik hem natuurlijk een rotschop. Maar dat hielp maar even. Hij bleef het proberen. En niet alleen bij mij, maar bij iedereen. Effe ruiken en dan hoppa! Heel anders dan bij mensen.
De laatste keer had hij het been van een oude vrouw te pakken die met haar poedel liep. God, wat schreeuwde dat wijf. En die stomme poedel die stond erbij en keek ernaar. Ik was blij voor haar dat het een teckel was en geen grote herdershond. Of wat dacht je van zo'n hele grote sint-bernardshond? Die heeft helemaal een joekel.
Die heeft hem mooi gecastreerd
Ik was helemaal klaar met dat geneuk van hem en besloot er een eind aan te maken. Ik ben met hem naar de dierenarts geweest en die heeft hem mooi gecastreerd.
Dat hielp buitengewoon. Hij heeft het nooit meer gedaan. En hij werd er ook rustiger. Gelukkig maar, want teckels zijn eigenlijk best wel drukke rotbeesten.
Je kon de borden zo weer in de kast zetten
Het enige wat niet veranderd was, was zijn eetlust. Hij kon werkelijk de hele dag eten.
Een geweldige hond was het. Nee, die at niet veel brokken. Alles wat ik niet hoefde, dat vrat hij op. Goed eten gooide ik nooit weg. Hij lustte zelfs shoarma en Chinees.
Ook hielp hij me altijd met de vaat in de keuken. Hij likte alles schoon. Als Jaan nog had geleefd dan gebeurde dat natuurlijk niet. Ik weet niet of dat nou aan het merk van de teckel lag of dat andere honden dat ook doen, maar dat kon hij goed. Je kon de borden zo weer in de kast zetten. Bij wijze van spreken dan natuurlijk. Hoewel, het kan best zijn dat het weleens gebeurd is.
Nou moet ik wel zeggen dat hij op het laatst erg begon te stinken. Of het van de knoflooksaus kwam weet ik niet, maar het zou zomaar kunnen.
Toen de hond dood was, miste ik hem heel erg
Toen de hond dood was, miste ik hem heel erg. Ze wilden me weer een nieuwe geven, maar daar heb ik vriendelijk voor bedankt. Ik vond mezelf inmiddels te oud voor een hond.
En daarbij, ik had net een vaatwasser van de kinderen gekregen.